otrdiena, 2013. gada 24. decembris


                                                                     Ar zilām cigoriņu ziedu acīm
                                                                                       zeme paskatījās
                                                                                 un es vairs nesūdzos...
                                                                              Cik gājums iedots bija,
                                                                                            tik noiets būs,
                                                                                  un es vairs nelūdzos...
                                                                             Un tā ir liela atbrīvotība,
                                                                           ja cilvēkam tiek noņemts –
                                                                                                           lūgt
                                                                                                  un sūdzēt.

                                                                                 Cik viegli galvu nest!
                                                                                   Cik debess augsta!
                                                                                         Cik mīļi cilvēki –
                                                                                                  pret tiem 
                                                                                        ir tagad palikusi 
                                                                                           tikai mīlestība.
                                                                                                      Antons Roberts Kondrats
                                                                                                      draugiem Kunda
                                                                                                          mīļajiem Oopīts
Ar to vien, ka tu vispār man biji,
mūžs ir attaisnots, pilnīgs un piesauļots,
un tā priekšā es noliecos bijīgi.
Maza pilīte manas asins
uzrasoja
uz karstas dzīves,
iztvaikoja,
un likteņa vējš
pacēla gaisā
iesārto miglu...
    Tagad pie tevis
es būšu
biežāk.
                               Ojāra Vācieša dzeja

Nav komentāru:

Ierakstīt komentāru